1.14.2018

സങ്കടത്തിന്റെ സങ്കടം


സങ്കടത്തിന്റെ സങ്കടം
സങ്കടങ്ങള്‍ ഉള്ളവന്
തലയ്ക്കുമീതെ
എരിയുന്ന സൂര്യന്‍ മാത്രം
നിലാവിന്‍റെ തണുപ്പോ
പൂവിന്‍റെ ഭംഗിയോ
കാറ്റിന്‍റെ തലോടലുകളോ അറിയാനാകാത്ത
മരവിപ്പുകള്‍ കൊണ്ടവന്‍
വരിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .
എനിക്കും നിനക്കും തമ്മിലെന്തെന്ന്
ചെറു സന്തോഷത്തിന്റെ കുരുവികള്‍ പോലും
അവനു കുറുകെ കടന്നുപോകുന്നില്ല .
അവനോ
വിഷാദത്തിന്റെ കറുത്ത പൂച്ചകള്‍
ഇടയ്ക്കിടെ വട്ടംചാടുന്ന
ഇരുണ്ട ഇടവഴികളില്‍
അവനവനെക്കെട്ടിയിട്ട
യജമാനനാകുന്നു .
ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിലെ
അകലം ,
അത്രയും നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്തു കാണുന്ന
നിമിഷങ്ങള്‍,
കൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു .
ആള്‍ക്കൂട്ടം അവനെ ഏകനാക്കുന്നു
അവനവനില്‍ നിന്നു തന്നെയുമവന്‍
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു .
അവന്റെ ദൈവങ്ങളെല്ലാം
കണ്ണടച്ചും കാതടച്ചും
പ്രാര്‍ത്ഥനകളില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്ന
അസുരന്‍മ്മാരാകുന്നു .
ഒഴിഞ്ഞ ഭിക്ഷാപാത്രവുമായവന്‍
ദുസ്വപ്നങ്ങളില്‍
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്നു.
ചേക്കേറാന്‍
ഒരു ചില്ലയില്ലാതെ
മനസ്സ് നിറയ്ക്കാന്‍
ഒരു ചെറുചിരിയുടെ
വിരുന്നുകാരനില്ലാതെ ,
ഉള്ളു തണുക്കാന്‍
ഒരുതുള്ളി നിഴലില്ലാതെ
ദാഹിച്ചും വിശന്നും
സങ്കടങ്ങളുടെ ഉച്ചയിലൂടെ
അലയുന്ന പക്ഷിയാകുന്നു .
അതെ സുഹൃത്തെ ,
ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവന്‍
എന്റെയും നിന്റെയും
അതെ മുഖമുള്ള
അതെ കണ്ണുകളുള്ള
ചിറകു കനത്തു കൂമ്പിയൊരു
നനഞ്ഞ പക്ഷി .

12.26.2017

മറുകടയാളം



പ്രണയവും വിഷാദവും നട്ടു വളര്‍ത്തുന്ന 
അതിരുകളാണെന്റെ രാജ്യം 
വിരുന്നുകാരെപ്പോലെയോ വേട്ടക്കാരെപ്പോലെയോ 
നിങ്ങള്‍ വരിക 
കവിതകള്‍ പകര്‍ന്നു വയ്ക്കുന്നു ചുറ്റും 
രുചിച്ചും കൊള്ളയടിച്ചും കടന്നുപോകുക .

ഒരു തണുത്ത ചില്ലുപാത്രം പോലെ 
ഞാനിരിക്കുന്നു 
ഉടഞ്ഞുപോകും മുന്‍പേ 
ഒരു ശലഭം എന്നെ ചുംബിക്കട്ടെ 
പൂക്കളുടെ ഭാഷകൊണ്ട് എന്നെ 
തൊട്ടുപോകട്ടെ .

ജീവിതം കൊത്തി കൊത്തി മൂര്‍ച്ചപോയ ഒരു
ഉളിയായിരുന്നു എന്റെ ചങ്ങാതി .
രഹസ്യമോ പരസ്യമോ എന്നറിയില്ല 
ഉള്ളു കാണുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഞാനെന്ന്
ഒരിക്കല്‍ വന്നുപോയ 
ചുവന്നഭാഷയുള്ള വീഞ്ഞ് 
സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു .
സന്തോഷത്തേയും സങ്കടത്തെയും 
ഒരേ വാതിലിലൂടെ ഞാന്‍ സ്വീകരിച്ചു .

ദാഹിക്കുമ്പോള്‍ 
ഞാനെന്റെ ഉള്ളില്‍ ആകാശത്തെ സ്വീകരിക്കും 
കാറ്റിനെയും വെളിച്ചത്തെയും നിറച്ചു വക്കും .
ഒരു നിറവും സ്വന്തമായിരുന്നില്ല 
ഒരു രുചിക്കും എന്നില്‍ പേരിട്ടിരുന്നില്ല .
നിറയുമ്പോഴും ഒഴിയുമ്പോഴും
ആകൃതി മാറാതെ ഇരിക്കുന്ന ഒന്നായി മാത്രം
എന്റെയീ തോടിരിക്കുന്നു .

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ചെറുകിളിയുടെ 
കാല്‍നഖം കോറിയിട്ട ഒരടയാളമെയുള്ളൂ ... 
ഒരു മറുകുപോല്‍ 
എനിക്കെന്നെ 
അടയാളം കാണിക്കുവാന്‍ .
******************************************
 — feeling thankful to കലാകൗമുദി.
**************************************************************

12.24.2017

ദൈവപുത്രനെന്ന ഓമനപ്പേരുള്ളവന്‍



ദൈവമോ മനുഷ്യനോ എന്നറിയില്ല ,
ആരുടെയോ മകനായിരുന്നു
വിശപ്പും ദാഹവും ഉള്ളവനായിരുന്നു
ശരീരം കൊണ്ട് ഉറങ്ങുന്നവനും
ആത്മാവുകൊണ്ട് 
ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു .
വീഞ്ഞും വിരുന്നും ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ
അവന്‍ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു .
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്
അവന്‍റെ ശബ്ദം പട്ടുപോലെ പ്രവേശിച്ചു .
സങ്കടങ്ങളുടെ വയലുകളിലൂടെ
കുളിര്‍ക്കാറ്റു പോലെ വീശിക്കടന്നുപോയി .
അവന്‍റെ പേര്‍ പരുപരുത്ത ചാട്ടയെന്നപോലെ
പുരോഹിത പുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും
ചുഴറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു .
ഒരു കാലിത്തൊഴുത്തിലെ പിള്ളക്കച്ചയില്‍
അവന്‍ ലോകത്തിലേയ്ക്കും
മൂന്നാണികളില്‍ അവന്‍ മരണത്തിലേയ്ക്കും
വിടര്‍ന്നു .
എല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയെന്ന
അവസാന വാക്കില്‍ അവന്‍റെയാ
സന്ദര്‍ശനത്തിന്റെ വാതില്‍
കടന്നു പോകുകയും ചെയ്തു .
രണ്ടായിരം ആണ്ടുകള്‍ക്കിപ്പുറം
അവന്‍റെ ചെരുപ്പിന്‍റെ നിഴല്‍ തൊടാന്‍ പോലും
അയോഗ്യരായവര്‍ തഴച്ചുനില്‍ക്കുന്നു ,
അവന്‍റെ നാമത്തിന്റെ രക്ഷയും ശിക്ഷയും
അവര്‍ വീതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
ദൈവത്തെ വാര്‍ക്കുകയും വില്‍ക്കുകയും
മലപോലെ സമ്പാദ്യം ശേഖരിക്കുകയും
ചെയ്യുന്നവരുടെ ലോകത്ത് അവന്‍റെ
കാല്‍പ്പാടുകള്‍ ഇന്ന് ഇനിയൊരു
ഉയിര്‍പ്പിനേക്കാള്‍ ആഴത്തില്‍
അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .
അധികാരത്തെക്കാളും ധനത്തെക്കാളും
വലിയൊരു ദൈവമില്ലെന്ന് മനുഷ്യനില്ലെന്ന്
അവരുടെ കഴുത്തിലെ സ്വര്‍ണ്ണക്കുരിശ്ശില്‍
അവനപ്പോള്‍ കനത്തു കിടന്നു .
പണക്കിലുക്കങ്ങളാണ് ചുറ്റിലും
ദയയില്ലാത്തവന്‍റെ കയ്യിലെ ചെങ്കോലിലും
സ്നേഹമില്ലാത്തവന്‍റെ വാക്കിലെ വഴുവഴുപ്പിലും
അവന്‍റെ നാമം മുറിവേറ്റു കൊണ്ടിരുന്നു .
കഴുതപ്പുറത്ത് സഞ്ചരിച്ചവനെ അവര്‍
ധൂര്‍ത്തടിച്ചു.
ദൈവമേ ദൈവമേ എന്നലങ്കരിച്ച വിളികള്‍ക്കിടയില്‍
ഭയന്നും വിവശരായും ചിതറിപ്പോകുന്ന
ആകാശഗോപുരങ്ങളിലെ പറവകള്‍ക്കൊപ്പം
ദൈവപുത്രനെന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട് തുടലിട്ടവന്റെ
രാജ്യവും ഇതാ ....പറന്നുപോകുന്നു .
_____________________________________________


മൊണാലിസം.


ചെരുപ്പുകള്‍ അഴിച്ചു വക്കുമ്പോള്‍ നാം 
നമ്മുടെ പാദങ്ങളെക്കുറിച്ച് 
കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധാലുക്കളാകുന്നു.
വാക്കുകള്‍ അഴിച്ചു വിടുമ്പോഴും 
അതിനേക്കാള്‍ കരുതലോടെ നാം 
നമ്മെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു .
******************************
പൊള്ളയാണ്‌ സന്തോഷങ്ങള്‍
സങ്കടങ്ങളും അങ്ങിനെത്തന്നെ
ജീവിതത്തില്‍ ആരോ ഒരാള്‍
വന്നുപോകുന്ന പോലെ
രഹസ്യമായോ പരസ്യമായോ
നാം ഇരുപുറം തുളവീണവരാകുന്നു.
*******************************
മരണത്തിലേയ്ക്ക് പറക്കമുറ്റും വരെ ചേക്കേറാന്‍
കാലം നമുക്കൊരു ചില്ല നീട്ടിയിരിക്കുന്നു ,
നമുക്ക് ചുറ്റും
ഒരോര്‍മ്മയിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന ചിലര്‍
ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന ചിലര്‍
ഓരോ ഓര്‍മ്മകളുടെ നാരുകൊത്തിപ്പറക്കുന്നവര്‍ പലര്‍ .
**********************************
കവിയാകുക എന്നാല്‍
അവനവനെ പണയം വയ്ക്കുക എന്നും
അവനവനെ ധൂര്‍ത്തടിക്കുക എന്നും കൂടിയാണ്
അവനവന്‍ ലഹരിയുടെ
മറ്റൊരു പേരുകൂടിയാകുന്നു കവിത .
*********************************
കവിതയ്ക്ക് പല്ലും നഖവുമില്ല
അത് അമീബയെപ്പോലെ തന്നെ
ഏകകോശ ജീവിയും
പലയാകൃതികളില്‍ തന്നെത്തന്നെ
പെരുക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന
ഒന്നുമാണ് .
ഒരേ ആകൃതിയില്‍ നിലനില്ക്കുന്ന ഒന്നല്ല
കവിത .


പോട്ടം വിത്ത്‌  ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് കൊഴിഞ്ഞു പോയ പൂക്കള്‍ 

11.12.2017

ഹൈക്കു



ഓര്‍മ്മകള്‍ എഴുതി 
പാതിയാകുമ്പോള്‍ 
ഓടിന്‍ മുകളില്‍ 
വെയില്‍  കനക്കുന്നു 
********************************
രാത്രിയുടെ കറുപ്പിലെയ്ക്ക് 
മഴ ചിതറുന്നു 
നിശാഗന്ധികള്‍ നനഞ്ഞ ഗന്ധം 
*********************************
വിതയ്ക്കുന്നവന്‍ പാട്ടുപാടുന്നു 
അവനുമീതെ 
ഇണക്കൊറ്റികള്‍  പറക്കുന്നു 
************************
എത്ര ശാന്തം 
ശിശുവിന്‍ പുഞ്ചിരി
ഈ  രാത്രിയില്‍
ഹാ ! രണ്ടു  നിലാവ് 

************************
പൂക്കള്‍ക്ക് 
കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല രാജാവുമില്ല 
മനുഷ്യനെപ്പോലെയല്ല 
പൂക്കള്‍ മാത്രമാണ് അവ .

**************************
വഴി മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ 
കറുത്ത പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കാണ്
മനുഷ്യരേക്കാള്‍ തിടുക്കം 

**************************
മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കുമീതെ 
അറ്റ് വീഴുന്നു 
മാന്തളിരും പുളിയുറുമ്പുകളും   
**********************
വിഗ്രഹത്തിനു  മുന്നില്‍ 
പൂക്കള്‍  നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു 
ഒറ്റച്ചിറകുമായൊരു തേനീച്ചയുടെ 
പ്രാണവേദനയും 

****************************
വേനല്‍ ഉച്ചയില്‍ 
വിശക്കുന്നൊരു ഭിക്ഷക്കാരനും 
കിതയ്ക്കുന്നൊരു  നായും മാത്രം 

***********************
ജാലകം ഉറക്കെ  
അടച്ചും  തുറന്നും വൃശ്ചികക്കാറ്റ് 
ഉച്ചയുറക്കം മുറിയുന്നു 

************************
ചപ്പുകള്‍ക്ക് തീയിടുമ്പോള്‍ 
വേലിക്കപ്പുറം
വിരുന്നുകാരന്റെ ചിരിച്ച മുഖം 

************************
ചിരാതുകള്‍  അണഞ്ഞുപോയി 
ബാക്കിയായി 
ബുദ്ധനും നിലാവും 

********************************
തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു കീഴെ  
കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ വയല്‍  
വിതച്ചിട്ടപോലെ പനന്തത്തകള്‍ 

****************************
കുഞ്ഞു കൈകള്‍ നീട്ടുമ്പോള്‍  
അതില്‍ , വെള്ളാരം  കല്ലുകള്‍ 
ഇന്നലെ  വിടര്‍ന്ന രണ്ടു പൂക്കളും 

*****************************
മഴ  തോര്‍ന്നിട്ടും 
ഇലകളില്‍ ബാക്കിയായി അതിന്റെ  
ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങള്‍ 

**************************
ബുദ്ധനെപ്പാതിയും കാണാതാകുന്നു 
വസന്തത്തിലെ 
വെളുത്തപൂക്കള്‍ കൊണ്ട് 

*******************************
യുദ്ധം കഴിയുമ്പോള്‍ 
ജീവനുള്ളവര്‍ മരിച്ചവരാകുന്നു 
കുറച്ച് അനാഥരും 

***************************
പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞു  നില്‍ക്കുന്നു 
പിന്നെ  കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നു 
മരങ്ങളെ എന്നല്ല,  
ഗുരുക്കള്‍ എന്നുതന്നെ  വിളിക്കണം .
**************************
വിരുന്നിനു പോകുമ്പോള്‍ 
വിലയില്ലാത്ത  കുപ്പായമിട്ട്   
വിലയുള്ള വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നു ഞാന്‍  

**************************
ആള്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ 
ഏകനായൊരുവന്‍ ,
മരിച്ചുപോയവന്‍ !

**********************
പാദുകമില്ലാതെ  നടക്കുമ്പോള്‍ 
അരുമയോന്നുമില്ലാതെ തൊട്ടുനോക്കുന്നു 
ഇടവഴി .

*******************************
അഗ്നി 
തെളിച്ചം തരികയും 
കരിച്ചു കളയുകയും  ചെയ്യുന്ന 
ദൈവം 

****************************
മധുരക്കിഴങ്ങുകള്‍ വില്ക്കുന്നൊരാള്‍
നോക്കൂ ,വീടില്ലാത്തവന്‍ ,
മധുരം വിളമ്പുന്നു പുഞ്ചിരിക്കുന്നു .

********************************
ശലഭങ്ങള്‍  നൃത്തം  ചെയ്യുന്നതിനു മേലെ   
ചെറുകുരുവി കൂട്തുന്നുന്ന ചെറുചില്ല 
വസന്തമതിന്റെ  കവാടം പാതി  തുറന്നിരിക്കുന്നു .
***********************
അച്ഛനും ഓര്‍മ്മയും 
ഒരേ  വെയിലില്‍ 
വിയര്‍ക്കുന്ന രണ്ടുപേര്‍ മാത്രമിന്ന് 
***************

മഞ്ഞുകാലം 
ബുദ്ധക്ഷേത്രം ചുമന്നു  നില്ക്കുന്നു  
ഒരു  കുന്നിന്‍  ഏകാന്തത 
**************************

മാറ്റിമാറ്റി ചുട്ടെടുക്കുകയാണ് 
വാക്കുകളെ  
അല്ല നമ്മളെത്തന്നെ !

*************************
ഇരുട്ടും  വെളിച്ചവും  
അവനവനിലാണ് 
നാം കണ്ണ്  തുറക്കുകയും  
അടക്കുകയും  ചെയ്യുന്നവര്‍  
****************************
ഒച്ചിനെക്കാള്‍ 
വലിയ  ബുദ്ധരുണ്ടോ 
വഴികള്‍ എത്ര  നിശബ്ദമായ്  
അടയാളപ്പെടുന്നു 

******************************
ഉച്ചസൂര്യന്‍റെ വിരിപ്പ് വീഴവേ

വയലുകളില്ല നിഴലുമില്ല 

സമൃദ്ധമ്മാമൊരേകാന്തത

***********************
കുറുകെപ്പാറുമ്പോള്‍
മഞ്ഞുകാലത്തെ പൂമണങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ 
ഇളം സൂര്യനുദിക്കുന്നു .

*********************
ഒന്നിനെ  കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ 
ഓരോ നിമിഷവും 
ഒരായിരം ഒച്ചിനെപ്പോലിഴയുന്നു 

**************************
പകല്‍ വെയിലായും രാവില്‍ നിലാവായും 
ആരോ  നമ്മെ  തൊട്ടു നോക്കുന്നു 
അച്ഛനും അമ്മയും ഒരാള്‍തന്നെയായ ആരോ 

**************************
വെണ്ണറൊട്ടിയുടെ മണം സങ്കടം നിറക്കുന്നു 
എനിക്കും  നിനക്കും തമ്മിലെന്തെന്ന്  
ഏകാന്തത  
*****************************
വെയില്  കൊണ്ടൊരാ 
ഇലകളില്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ  
കാറ്റുകൊണ്ടൂതുന്നു ഉച്ച 

********************************
വെയില്‍ മൂക്കുമ്പോള്‍ 
വയലുകള്‍ക്കെല്ലാം  ഒരേ ഗന്ധം 
വിശപ്പിലെയ്ക്ക് പാകമാകുന്ന ധ്യാനങ്ങള്‍ .
************************
പുരാതന ദേവാലയം 
ചിതലുകളുടെ തര്‍ജ്ജമകള്‍ ചുമന്ന് 
തനിയെ 

******************
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പക്ഷികള്‍ 
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പൂവുകള്‍
ഒന്നുമുടുക്കാതെ  പലതിന്‍മേലെയാകാശം 
**********************
തോണിക്ക് മീതെ ചന്ദ്രന്‍ 
കടത്തുകാരനെപ്പോല്‍
ഏകന്‍

********************
പകല്‍പ്പാതിയില്‍ 
നിഴല്‍ 
ഒരു  ചിറകുള്ള പൂച്ച 

*******************
മുടിയിഴകളിലദൃശ്യ വാത്സല്ല്യം 
രാവ് പാതിയും കണ്ണീര്‍ ചുമന്നു 
തലയിണ
*****************
നനഞ്ഞ ഇലകള്‍ 
പാമ്പിഴയും ശബ്ദം പോലും 
തണുത്തു പോകുന്നു

*************************
കല്‍പ്പടവുകളിറങ്ങുന്നു
കാലോച്ചകളില്ലാതെ മഞ്ഞ് 
ധ്യാനത്തിലൊരു കുളം

***************
ഒട്ടും ഒച്ചയില്ലാതെയീ  പ്രഭാതത്തില്‍ 

മഞ്ഞു തൂത്ത് തുടക്കുന്നു 

സൂര്യന്‍ 


******************

ഉച്ചിയുറയ്ക്കാത്ത സൂര്യനുമായൊരു  
മഞ്ഞുകാലം ഉലാത്തുമ്പോള്‍ 
മരുഭൂമിയില്‍ കൂടാരങ്ങള്‍ നിറയുന്നു
**************************
പാതയറ്റം കടന്നിട്ടും 
അടുത്ത് തന്നെ 
കുഞ്ഞിന്റെ   മുഖം .


*******************************


ആഴമുള്ള മുറിവായിരുന്നു  ജീവിതം 
റോസാപ്പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞൊരു മാലയണിയിച്ചോരാള്‍ 
അത്  മായിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു 
******************************************
രണ്ടു  ശലഭങ്ങളിരിക്കും പൂവുനോക്കി 
പുലരിയില്‍
മുറ്റമടിക്കുന്നോരുവള്‍
പുതുമണവാട്ടി 
***********************************


നീല  വിരിപ്പുള്ള ജാലകവിരി പകുക്കുമ്പോള്‍ 
പൂര്‍ണ്ണമുഖമുള്ള ചന്ദ്രനെ കാണുന്നു 
മുറ്റം  നിറയെ  ചെമ്പകം  മണക്കുന്നു .
***********************************
ഒരു വെളുത്ത  തൂവല്‍കൊണ്ട്  
ശരത്കാലം  തൊട്ടു  നോക്കുന്നു 
ഞാനോ അതിന്‍റെ കനമില്ലായ്മ  കൊണ്ട്  
അപരിചിതനാകുന്നു 
**************************************
കല്ലറകള്‍ക്ക്  
പൂക്കളുടെ മണമാണ്
നട്ടുച്ചയിലെ കാറ്റത് ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നുമില്ല
******************************************


ശംഖ് പുഷ്പങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ 
പൂമുഖച്ചാരെ കൂട്തുന്നുന്ന
സൂചിമുഖിവേഗത 
*******************************
നിലാവ്  
കടലിനും  മീതെ 
പതിയെ ഇളകിയിളകി

************************
വെളുത്ത തൂവലുകള്‍
നമുക്കുചുറ്റും പൊഴിയുന്ന 
തണുപ്പിന്‍ ദൂതുകള്‍ .
*********************************

(സോണി ഡിത്ത് )
****************************

കിതാബ്( മാതൃഭൂമി) ,ഒറ്റമേഘപ്പെയ്ത്ത് ( കൈരളി)






ഇന്നലത്തെ ദിവസം രണ്ടു സന്തോഷങ്ങളുടെതായിരുന്നു. ഷാര്‍ജ്ജ അന്താരാഷ്‌ട്ര പുസ്തകോത്സവത്തിൽ പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെട്ട രണ്ടു പുസ്തകളില്‍ എന്‍റെയും കവിതകളുടെ ഓരോ കുഞ്ഞടയാളങ്ങള്‍ പതിച്ചു കിട്ടിയിരിക്കുന്നു .
1) ഷാർജ്ജ അന്താരാഷ്‌ട്ര പുസ്തകോത്സവത്തോടനു ബന്ധിച്ചു ക്ലബ്ബ് എഫ് എം 99.6 പ്രവാസി എഴുത്തുകാരില്‍ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത കഥകളുടെയും കവിതകളുടെയും പുസ്തകം കിതാബ് എഡിഷന്‍ 2 "(മാതൃഭൂമി ബുക്സ്) സംവിധായകന്‍ സലീം അഹമ്മദ് കവി ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണനു നല്‍കി പ്രകാശനം ചെയ്തു. പ്രകാശനം നവംബർ 10 -ന് രാത്രി 8.30 -ന് ഷാർജ്ജ എക്സ്പോ സെന്ററിലെ, ബോൾ റൂമിലെ പ്രൗഢ വേദിയിൽ നടന്നു.
2) ഹൈക്കുവിലൂടെ കൂട്ടുകിട്ടിയ കവിതകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ,പ്രിയ നന്പന്‍ സോണി ജോസ് വേലൂക്കാരന്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത, 22 കവികളുടെ ഹൈക്കു കവികളുടെ സമാഹാരം "ഒറ്റമേഘപെയ്ത്ത്" (''കൈരളി പബ്ളിക്കേഷന്‍സ്'') ശ്രീ എസ് ഗോപാല കൃഷ്ണന്‍ ശ്രീ ഷാബു കിളിത്തട്ടിലിനു നല്‍കി പ്രകാശനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു .
**************************************************
താങ്ക്സ് ഗോസ് to :സോണിജോസ് വേലൂക്കാരന്‍ N കൈരളി ബുക്ക്സ്
ക്ലബ്‌ എഫ് എം N മാതൃഭൂമി ബുക്ക്സ് .

ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍